ارزیابی پایداری فضای شهری با رویکرد محیط زیست با استفاده از تکنیک AHP مطالعه موردی: منطقه یک کلانشهر اهواز

شهرها به عنوان محل زندگی و تمرکز فعالیت ها نقش مهمی در پایداری زیست بوم دارند و با زیست پذیر نمودن شهرها می توان آنها را پایدارتر کرد. با توجه به شاخص-های مختلف می توان زیست پذیری از نظر محیطی را در یک فضای شهری مورد بررسی قرار داد. معضل بزرگ شهرهای مختلف ایران از جمله شهر اهواز که در شاخص پایداری زیست محیطی تاثیر می گذارد، نداشتن دفع سالم، اصولی و بهداشتی زباله ها است تا به محیط زیست شهری آسیب نرسد. هدف مطالعه حاضر ارزیابی پایداری فضای شهری با رویکرد محیط زیست در منطقه یک شهر اهواز است. برای این منظور از یک روش تحلیلی توصیفی جهت ارزیابی و بررسی پایداری زیست محیطی فضای عمومی در استفاده شد. جمع آوری داده ها با روش مصاحبه از طریق پرسشنامه و ارزیابی آن با طیف لیکرت بین ۳۰ نفر از متخصصان و کارشناسان منطقه یک شهر اهواز انجام شد و داده ها با استفاده از تکنیک تحلیل سلسله مراتبی AHP مورد ارزیابی و سنجش قرار گرفتند. شاخص های پایداری زیست محیطی در سه معیار، پایداری اکولوژیک با سه شاخص و ۱۰ سنجه، طراحی زیست محیطی پایدار با ۱۳ سنجه و یکپارچگی نهادی و مدیریتی با ۷ سنجه مورد ارزیابی قرار گرفتند. در نهایت با توجه به نتایج مشخص شد که فضاهای شهری منطقه یک شهر اهواز در مقایسه با کل شهر به لحاظ شاخص های پایداری اکولوژیک و یکپارچگی نهادی و مدیریتی کمترین کیفیت را دارا بوده که راهکارهای پیشنهادی در این باره ارائه شد.