نقش هم افزایی آموزش رسمی و پرورش اجتماعی-روانی در توسعه جامع دانش آموزان

رشد متوازن دانش آموزان نیازمند پیوند موثر میان آموزش رسمی و تربیت اجتماعی و روانی است. آموزش رسمی معمولا بر انتقال دانش و مهارت های علمی تمرکز دارد، اما بدون توجه به ابعاد اجتماعی و روانی، توانایی دانش آموزان برای مدیریت تعاملات اجتماعی، حل مسئله و کنترل هیجانات محدود خواهد بود. تربیت اجتماعی و روانی شامل پرورش مهارت های ارتباطی، همدلی، مدیریت هیجان، خودکارآمدی و مسئولیت پذیری است که به دانش آموزان کمک می کند ضمن یادگیری علمی، در محیط های اجتماعی نیز توانمند و متعادل باشند. پژوهش های مختلف نشان داده اند که استفاده از روش های تدریس فعال، فعالیت های گروهی و پروژه محور، آموزش مهارت های زندگی و ایجاد محیط یادگیری حمایتی، موجب افزایش انگیزه، اعتماد به نفس و عملکرد تحصیلی دانش آموزان می شود (محمدی، ۱۳۹۸؛ حسینی، ۱۴۰۰؛ براون و همکاران، ۲۰۱۹). این مقاله با هدف بررسی تاثیر هم افزایی آموزش رسمی و پرورش اجتماعی-روانی، به تحلیل رابطه بین روش های آموزشی فعال، محیط یادگیری حمایتی و توسعه مهارت های اجتماعی و روانی پرداخته و راهکارهایی برای تحقق این پیوند ارائه می دهد. یافته ها نشان می دهد که دانش آموزانی که همزمان با آموزش علمی در محیط های مشارکتی و حمایتی پرورش می یابند، توانمندی های اجتماعی و روانی بالاتر، خودباوری و مهارت حل مسئله بیشتری دارند و بنابراین آموزش رسمی در کنار پرورش اجتماعی-روانی، کلید شکل گیری نسل های متعادل و توانمند است.