پیوند آموزش رسمی با تربیت اجتماعی و روانی دانش آموزان

آموزش رسمی و تربیت اجتماعی و روانی دانش آموزان دو جنبه اساسی رشد انسان در محیط مدرسه محسوب می شوند. آموزش رسمی به منظور انتقال دانش و مهارت های علمی طراحی می شود، اما بدون توجه به جنبه های تربیتی و روانی، کارآمدی آن محدود خواهد بود. تربیت اجتماعی و روانی، شامل توسعه مهارت های اجتماعی، اخلاقی و هیجانی، هم افزایی با آموزش رسمی ایجاد می کند و موجب شکل گیری شخصیت متعادل و توانمند در دانش آموزان می شود. پژوهش های مختلف نشان می دهند که ترکیب روش های یادگیری فعال، آموزش مهارت های زندگی و ایجاد محیط حمایتی در مدرسه، می تواند علاوه بر بهبود عملکرد تحصیلی، مهارت های اجتماعی و روانی دانش آموزان را تقویت کند (محمدی، ۱۳۹۸؛ حسینی، ۱۴۰۰؛ براون و همکاران، ۲۰۱۹). همچنین، ارتباط معلم و دانش آموز و به کارگیری روش های نوین آموزشی، نقش کلیدی در تقویت اعتماد به نفس، خودکارآمدی و مهارت حل مسئله دارد (رحیمی، ۱۳۹۷؛ اسمیت و جانسون، ۲۰۲۰). این مقاله به بررسی اهمیت پیوند میان آموزش رسمی و تربیت اجتماعی و روانی پرداخته و راهکارهایی برای تحقق این هم افزایی ارائه می دهد. نتایج حاکی از آن است که مدارس با برنامه ریزی هدفمند، توجه به مهارت های اجتماعی و روانی و ایجاد محیط یادگیری مشارکتی، می توانند نقش مهمی در شکل دهی به نسل های توانمند و متعادل ایفا کنند.