مقایسه روش سنتی و روش های نوین در آموزش دستور زبان فارسی

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی روش سنتی و روش های نوین در آموزش دستور زبان فارسی است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از طرح شبه آزمایشی در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ در مدارس متوسطه اول و دوم منطقه ماهیدشت و ناحیه یک کرمانشاه انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان این مقاطع تحصیلی بود که از میان آنان نمونه ای به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. نمونه پژوهش به دو گروه آموزش دیده با روش سنتی و آموزش دیده با روش های نوین تقسیم گردید. ابزار گردآوری داده ها آزمون محقق ساخته دستور زبان فارسی بود که روایی محتوایی آن با نظر متخصصان تایید و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ محاسبه شد. پیش آزمون در ابتدای دوره و پس آزمون پس از اجرای مداخله آموزشی در یک نیم سال تحصیلی اجرا گردید. داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی مورد تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که اگرچه در آغاز پژوهش تفاوت معناداری بین دو گروه وجود نداشت، اما پس از اجرای مداخله آموزشی، عملکرد دانش آموزانی که با روش های نوین آموزش دیده بودند به طور معناداری بهتر از گروه آموزش دیده با روش سنتی بود. نتایج حاکی از آن است که روش های نوین با تاکید بر یادگیری فعال، بافت مندی و کاربرد قواعد دستوری در موقعیت های واقعی، موجب درک عمیق تر و پایدارتر دستور زبان فارسی می شوند. بر این اساس، پیشنهاد می شود در آموزش دستور زبان فارسی از رویکردهای نوین در کنار بازنگری انتقادی روش های سنتی بهره گرفته شود.

کلیدواژه ها:

آموزش دستور زبان فارسی ، روش سنتی ، روش های نوین ، یادگیری فعال