تعامل انسانی در کلاس های فیزیک؛ گذار از آموزش مفهومی سرد به یادگیری انگیزش محور و معناگرا

یادگیری فیزیک به عنوان یکی از بنیادی ترین دروس علمی، همواره با چالش هایی همچون دشواری مفاهیم انتزاعی، کاهش علاقه تحصیلی و افت انگیزه یادگیری در میان دانش آموزان همراه بوده است. در بسیاری از محیط های آموزشی، تمرکز بیش از حد بر انتقال فرمول ها و حل تمرین های تکراری موجب شده است جنبه های عاطفی، ارتباطی و انگیزشی یادگیری نادیده گرفته شود. در حالی که پژوهش های نوین آموزشی نشان می دهد کیفیت تعامل دبیر و دانش آموز یکی از مهم ترین عوامل اثرگذار بر نگرش تحصیلی، مشارکت فعال و پایداری انگیزه درونی در دروس علمی است. این مقاله با هدف تبیین نقش تعامل انسانی در کلاس های فیزیک و بررسی تاثیر آن بر علاقه مندی و انگیزه یادگیری دانش آموزان نگاشته شده است. نتایج مرور پژوهش ها و تحلیل های آموزشی نشان می دهد ارتباط حمایتی، گفت وگوی آموزشی، بازخورد سازنده و توجه به تفاوت های فردی می تواند فیزیک را از درسی خشک و اضطراب آور به تجربه ای جذاب و معنادار تبدیل کند. همچنین تعامل موثر موجب افزایش احساس شایستگی، کاهش ترس از شکست و تقویت مشارکت علمی می شود که همگی از ارکان اصلی انگیزش تحصیلی محسوب می گردند. در مجموع، توجه به بعد انسانی آموزش فیزیک می تواند به عنوان راهبردی کلیدی برای ارتقای کیفیت یادگیری، افزایش علاقه تحصیلی و پرورش نگرش مثبت نسبت به علم مورد استفاده قرار گیرد.