تحلیل تطبیقی پارادایم های نوین یادگیری و دلالت های آن برای نظریه تربیتی معاصر

این مقاله تحلیلی عمیق و تطبیقی از پارادایم های غالب یادگیری، از رویکردهای کلاسیک تا مکاتب نوین و نوظهور، ارائه می دهد و دلالت های فلسفی و عملی آن ها را بر نظریه تربیتی معاصر بررسی می کند. هدف اصلی، واکاوی چگونگی تکامل فهم ما از فرایند یادگیری و ترسیم مسیرهایی است که این تحولات برای طراحی برنامه های درسی، تربیت معلم، و سیاست گذاری های آموزشی به همراه دارند. با توجه به پیچیدگی های عصر اطلاعات و ظهور فناوری های محاسباتی، درک ما از یادگیری از یک فرایند فردی و خطی به یک ساختار پیچیده، اجتماعی، موقعیتی، و شبکه ای تغییر یافته است.مقاله با مروری بر مبانی هستی شناختی و معرفت شناختی یادگیری آغاز می شود و سپس به تشریح گذار از رفتارگرایی (Behaviorism) و شناخت گرایی (Cognitivism) به سازنده گرایی (Constructivism) و فراتر از آن می پردازد. تمرکز اصلی بر پارادایم های نوین شامل سازنده گرایی اجتماعی (Social Constructivism)، یادگیری موقعیتی (Situated Learning)، یادگیری تحولی (Transformative Learning)، اتصال گرایی (Connectivism)، و رویکردهای زیست شناختی (Neuro-informed Learning) است.تحلیل تطبیقی در شش بعد کلیدی (مبانی نظری، ماهیت دانش، نقش یادگیرنده، نقش معلم، ارزشیابی، و جایگاه فناوری) انجام می شود تا تفاوت ها و همپوشانی های این دیدگاه ها آشکار گردد. در نهایت، دلالت های نظری برای نظریه تربیتی معاصر، شامل تمرکز بر فرایندهای یادگیری فعال، بازاندیشی در مفهوم شایستگی (Competency)، و لزوم توجه به عدالت آموزشی در عصر دیجیتال، مورد بحث قرار می گیرد. مقاله استدلال می کند که نظریه تربیتی معاصر نیازمند یک پارادایم ترکیبی (Hybrid Paradigm) است که توانایی ادغام عمق تحولی یادگیری با گستردگی شبکه ای اتصال گرایی را داشته باشد تا بتواند چالش های جهان سیال قرن بیست و یکم را پاسخ دهد.