تحلیل نقش بازخورد همسالان در بهبود مهارت های ارتباطی و خودابرازی دانش آموزان

در نظام های آموزشی معاصر، توجه به فرآیندهای تعاملی و اجتماعی سازی دانش آموزان از جایگاه ویژه ای برخوردار شده است. در این میان، بازخورد همسالان به عنوان یکی از موثرترین روش های یادگیری مشارکتی شناخته می شود که می تواند تاثیر عمیقی بر مهارت های ارتباطی و خودابرازی دانش آموزان داشته باشد. پژوهش ها نشان می دهند که فرآیند ارائه و دریافت بازخورد در میان همسالان، ضمن تقویت مهارت های بیانی و گوش دادن فعال، موجب افزایش خودآگاهی، اعتمادبه نفس و توانایی بیان موثر افکار و احساسات می گردد. با این وجود، علی رغم تایید اهمیت این رویکرد در تحقیقات آموزشی، سیستم های آموزشی بسیاری از کشورها از جمله ایران، کمتر به ایجاد سازوکارهای مدون برای بهره گیری از این روش پرداخته اند. مشکلاتی همچون فقدان چارچوب استاندارد برای ارائه بازخورد سازنده، ناآشنایی معلمان با روش های هدایت این فرآیند، و مقاومت فرهنگی برخی دانش آموزان در برابر نقد همسالان، از موانع اصلی در مسیر بهره گیری موثر از این روش به شمار می روند. این در حالی است که ظهور فناوری های مدرن آموزشی و شبکه های اجتماعی می تواند بستری مناسب برای توسعه روش های نوین بازخورد همسالان فراهم آورد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش این نوع بازخورد در تقویت دو مهارت کلیدی ارتباطی و خودابرازی انجام شده است و در پی پاسخ به این پرسش اصلی است که چگونه می توان با طراحی سیستم های مناسب بازخورد همسالان، به بهبود کیفی این مهارت های اساسی در دانش آموزان کمک کرد. این مطالعه می تواند مبنایی برای طراحی مدل های عملیاتی ارائه بازخورد در محیط های آموزشی باشد که هم به رشد فردی و هم به توسعه مهارت های جمعی دانش آموزان بینجامد.

کلیدواژه ها:

بازخورد همسالان ، مهارت های ارتباطی ، خودابرازی ، یادگیری مشارکتی ، توسعه مهارت های اجتماعی.