بررسی تاثیر آموزش بومی بر یادگیری علوم و ریاضی در مناطق دو زبانه با رویکردی بر مبنای نظریه تعامل اجتماعی

چالش یادگیری دروس محتوایی نظیر علوم و ریاضی در مناطق دو زبانه، یکی از مسائل پیچیده نظام های آموزشی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استفاده از آموزش بومی و زبان مادری بر یادگیری دانش آموزان در مناطق دو زبانه انجام شده است. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، ترکیبی از روش های کیفی و کمی (آمیخته) است. جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی در مدارس دو زبانه استان های کرمانشاه و آذربایجان غربی بود که ۲۴۰ نفر از آن ها به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون های استاندارد شده پیشرفت تحصیلی در علوم و ریاضی و مصاحبه نیمه ساختاریافته با معلمان بود. نتایج نشان داد که دانش آموزانی که در فرآیند آموزش، از منابع و مثال های بومی و بهره گیری از زبان اول برای مفهوم سازی بهره مند شده اند، نمرات معنادار بالاتری در درک مفاهیم انتزاعی علوم و حل مسائل کلامی ریاضی کسب کرده اند. تحلیل کیفی نیز نشان داد که استفاده از بافت فرهنگی و بومی، انگیزه درونی و حس تعلق دانش آموزان را افزایش می دهد. یافته ها تاکید می کنند که ادغام دانش بومی در برنامه های درسی علوم و ریاضی، می تواند شکاف زبانی را پل زده و عدالت آموزشی را در مناطق دو زبانه محقق سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش بومی ، مناطق دو زبانه ، یادگیری علوم ، یادگیری ریاضی ، نظریه تعامل اجتماعی ، برنامه درسی محلی ، عدالت آموزشی.