نقش زبان اشاره در پیشرفت تحصیلی کودکان ناشنوا

کودکان ناشنوا به دلیل محدودیت در دریافت ورودی های شنیداری، با چالش های متعددی در فرایند یادگیری و پیشرفت تحصیلی مواجه هستند. یکی از مهم ترین راهکارهای آموزشی برای این گروه، استفاده از زبان اشاره به عنوان ابزار اصلی ارتباط و آموزش است. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش زبان اشاره در پیشرفت تحصیلی کودکان ناشنوا و تاثیر آن بر درک مفاهیم آموزشی، مشارکت کلاسی و رشد مهارت های شناختی آنان است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با استفاده از منابع علمی و پژوهش های پیشین انجام شده است. نتایج بررسی ها نشان می دهد که به کارگیری زبان اشاره در محیط های آموزشی موجب افزایش درک مفاهیم درسی، بهبود تعامل معلم و دانش آموز و ارتقای اعتمادبه نفس و انگیزه یادگیری در کودکان ناشنوا می شود. همچنین آموزش مبتنی بر زبان اشاره می تواند زمینه ساز پیشرفت تحصیلی پایدار و کاهش نابرابری های آموزشی در نظام آموزش و پرورش استثنایی باشد. بر این اساس، توجه به توسعه و تقویت آموزش زبان اشاره در مدارس استثنایی و آموزش معلمان در این حوزه ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

کودکان ناشنوا ، زبان اشاره ، پیشرفت تحصیلی ، آموزش و پرورش استثنایی ، یادگیری آموزشی