بررسی نگرش معلمان به استفاده از هوش مصنوعی در کلاس های درس

با گسترش روزافزون فناوری های نوین در حوزه های مختلف، آموزش و پرورش نیز شاهد تحولات بنیادینی است که هوش مصنوعی (AI) موتور محرکه اصلی آن محسوب می شود. این پژوهش با هدف بررسی دقیق نگرش معلمان نسبت به به کارگیری هوش مصنوعی در فرآیند تدریس و یادگیری طراحی شده است. با توجه به نقش حیاتی معلمان در موفقیت هرگونه مداخله فناورانه، درک عوامل شکل دهنده نگرش آنان—شامل عوامل فردی، سازمانی و اخلاقی—ضروری است. این مقاله با تکیه بر مبانی نظری، مروری بر کاربردهای AI در آموزش (مانند سیستم های توصیه گر، ارزیابی خودکار و تولید محتوا) انجام می دهد. یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که هرچند پتانسیل AI برای شخصی سازی یادگیری و کاهش بار اداری مورد استقبال قرار گرفته است، اما نگرانی هایی نظیر نگرانی از دست دادن نقش محوری معلم، مسائل مربوط به حریم خصوصی داده ها، و لزوم توسعه سواد دیجیتال تخصصی همچنان موانع اصلی پذیرش هستند. برای تسهیل ادغام موثر AI، پیشنهاد می شود بر آموزش حرفه ای هدفمند، سیاست گذاری های شفاف و ایجاد سازوکارهای مشارکت معلمان در طراحی سامانه ها تمرکز شود. این مطالعه با ارائه یک چارچوب جامع، راهکارهایی برای مدیریت گذار به محیط های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی ارائه می دهد تا اطمینان حاصل شود که فناوری در خدمت ارتقاء کیفیت آموزش خواهد بود.