مقایسه اثربخشی تدریس گروهی و انفرادی در عملکرد معلمان دوره ابتدایی

هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی روش های تدریس گروهی و انفرادی بر عملکرد معلمان دوره ابتدایی است. با توجه به نقش بنیادین دوره ابتدایی در شکل گیری یادگیری های پایدار و اهمیت عملکرد حرفه ای معلمان در این مقطع، انتخاب روش تدریس مناسب از جایگاه ویژه ای برخوردار است. روش تدریس انفرادی با تاکید بر تفاوت های فردی، نظم آموزشی و انتقال مستقیم محتوا، امکان تمرکز بیشتر معلم بر نیازهای هر دانش آموز را فراهم می سازد، در حالی که روش تدریس گروهی با تکیه بر تعامل اجتماعی، مشارکت فعال و یادگیری همیارانه، زمینه رشد مهارت های ارتباطی، خلاقیت و انگیزش تحصیلی را ایجاد می کند. بررسی مبانی نظری نشان می دهد که هر یک از این روش ها دارای مزایا و محدودیت هایی هستند و اثربخشی آن ها به عواملی همچون اهداف آموزشی، ویژگی های دانش آموزان و توانمندی حرفه ای معلم وابسته است. نتایج مطالعات پیشین حاکی از آن است که تدریس گروهی می تواند موجب ارتقای تعامل آموزشی و رضایت شغلی معلمان شود، در حالی که تدریس انفرادی در آموزش مهارت های پایه و مدیریت کلاس کارآمدتر است. در مجموع، به کارگیری انعطاف پذیر و ترکیبی از روش های تدریس گروهی و انفرادی، متناسب با شرایط آموزشی، می تواند به بهبود عملکرد معلمان دوره ابتدایی و افزایش کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری منجر شود.

کلیدواژه ها:

تدریس گروهی ، تدریس انفرادی ، عملکرد معلمان ، دوره ابتدایی ، روش های تدریس