«همکار نامرئی من»: بهره گیری هوشمندانه از هوش مصنوعی (AI) به عنوان دستیار معلم، نه جایگزین او.

چکیدهدر سپیده دم عصر دیجیتال، ورود هوش مصنوعی به عرصه آموزش، بحث های داغی را پیرامون آینده حرفه معلمی برانگیخته است. این مقاله با اتخاذ رویکردی خوش بینانه اما واقع گرایانه، استدلال می کند که هوش مصنوعی نه به عنوان رقیبی برای معلمان، بلکه به عنوان یک «همکار نامرئی» و توانمند ظاهر شده است که می تواند سیستم آموزشی را از مدل «کارخانه ای» به مدل «شخصی سازی شده» تغییر دهد. با بررسی ادبیات پژوهشی و فناوری های نوین، این پژوهش نشان می دهد که چگونه ابزارهای مبتنی بر AI می توانند بوروکراسی آموزشی را کاهش دهند، عدالت آموزشی را از طریق انطباق محتوا با نیازهای ویژه دانش آموزان محقق سازند و به معلمان اجازه دهند تا بر جوهره اصلی کار خود، یعنی پرورش و ارتباط انسانی، تمرکز کنند. در این نوشتار جامع، هشت جنبه کلیدی تعامل معلم و هوش مصنوعی شامل اتوماسیون اداری، تولید محتوای خلاق، یادگیری تطبیقی، تحلیل داده های آموزشی، آموزش فراگیر، ارزشیابی هوشمند، چالش های اخلاقی و توسعه حرفه ای معلمان مورد واکاوی قرار گرفته و راهکارهایی عملی برای همزیستی مسالمت آمیز و سینرژیک (هم افزا) میان انسان و ماشین ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی در آموزش ، دستیار معلم هوشمند ، یادگیری شخصی سازی شده ، اتوماسیون آموزشی ، سواد دیجیتال ، اخلاق در هوش مصنوعی ، تکنولوژی آموزشی