مدرسه شاد یا مدرسه موفق؟ بررسی رابطه بین سلامت روان دانش آموزان و پیشرفت تحصیلی.

چکیدهدوگانه «شادی» و «موفقیت» در نظام های آموزشی، یکی از چالش برانگیزترین مباحث در روانشناسی تربیتی و سیاست گذاری آموزشی است. آیا تمرکز بر سلامت روان و شادکامی دانش آموزان به معنای قربانی کردن استانداردهای آکادمیک و افت نمرات است؟ یا اینکه شادی، پیش نیاز ضروری برای یادگیری عمیق و پایدار محسوب می شود؟ این مقاله با رویکردی انتقادی و مبتنی بر شواهد، پارادایم های سنتی آموزش را که موفقیت را صرفا در نمرات کمی و قبولی در آزمون های استاندارد تعریف می کنند، به چالش می کشد. با واکاوی مکانیسم های عصب شناختی یادگیری، نقش جو عاطفی مدرسه، سبک های تدریس و فشارهای فرهنگی والدین، استدلال می شود که مدل «مدرسه موفق غمگین» یک مدل ناپایدار و فرساینده است که در بلندمدت منجر به فرسودگی تحصیلی و کاهش بهره وری اجتماعی می شود. در مقابل، مدل «مدرسه شاد و کارآمد» با تکیه بر نظریه های روانشناسی مثبت گرا و یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL)، نشان می دهد که بهزیستی روانی و پیشرفت تحصیلی، دو روی یک سکه هستند و همبستگی مثبت و معناداری میان احساس تعلق به مدرسه و عملکرد شناختی وجود دارد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی بهزیستی ذهنی ، پیشرفت تحصیلی ، جو مدرسه ، یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) ، روانشناسی مثبت گرا در آموزش ، فرسودگی تحصیلی ، انگیزش درونی ، سیاست گذاری آموزشی.