تنهایی در جمع: بررسی پدیده انزوای اجتماعی دانش آموزان در زنگ های تفریح موبایل محور.

زنگ تفریح، که زمانی عرصه ای پرهیاهو برای تعاملات فیزیکی، بازی های گروهی و تمرین مهارت های اجتماعی بود، در دهه اخیر دستخوش تغییری بنیادین شده است. با نفوذ گوشی های هوشمند به محیط های آموزشی و زندگی روزمره دانش آموزان، پدیده ای متناقض تحت عنوان «تنهایی در جمع» (Loneliness in the Crowd) شکل گرفته است. این مقاله به واکاوی عمیق تاثیر استفاده از موبایل در ساعات استراحت مدارس بر انزوای اجتماعی دانش آموزان می پردازد. ما استدلال می کنیم که حضور فیزیکی دانش آموزان در کنار یکدیگر، دیگر تضمین کننده ارتباط اجتماعی نیست و «فابینگ» (Phubbing) یا بی اعتنایی به دیگران با تمرکز بر تلفن همراه، به هنجاری رفتاری بدل شده است. این پژوهش با بررسی ابعاد روانشناختی، جامعه شناختی و عصب شناختی، نشان می دهد که چگونه جایگزینی «ارتباط چهره به چهره» با «اتصال دیجیتال»، منجر به آتروفی مهارت های ارتباطی، کاهش همدلی و افزایش اضطراب اجتماعی شده است. همچنین، نقش معماری فضاهای مدرسه و سیاست گذاری های آموزشی در تشدید یا کاهش این وضعیت مورد بحث قرار می گیرد. هدف نهایی، ارائه راهکارهایی مبتنی بر شواهد برای بازپس گیری زنگ تفریح به عنوان فرصتی طلایی برای رشد اجتماعی است.

کلیدواژه ها:

انزوای اجتماعی ، زنگ تفریح دیجیتال ، فابینگ (Phubbing) ، مهارت های ارتباطی ، دانش آموزان ، اعتیاد به گوشی هوشمند ، تعاملات چهره به چهره ، سواد رسانه ای ، فضای مجازی.