هوش مصنوعی در سازگارسازی تدریس با نیازهای ویژه دانش آموزان

در عصر دیجیتال، هوش مصنوعی (AI) فراتر از یک ابزار فناورانه، به عنوان یک کاتالیزور قدرتمند برای تحقق عدالت آموزشی و فراگیرسازی مدارس ظاهر شده است. این مقاله به بررسی عمیق و چندجانبه نقش هوش مصنوعی در سازگارسازی (Adaptation) و شخصی سازی (Personalization) آموزش برای دانش آموزان با نیازهای ویژه (Special Needs) می پردازد. با تکیه بر چارچوب «طراحی جهانی برای یادگیری» (UDL)، این پژوهش نشان می دهد که چگونه فناوری های نوین نظیر پردازش زبان طبیعی، بینایی ماشین، و سیستم های یادگیری تطبیقی می توانند موانع فیزیکی، حسی و شناختی را از میان بردارند. تمرکز اصلی بر گذار از مدل های آموزشی «تک سایز» به مدل های پویا و پاسخگو است که در آن تشخیص زودهنگام اختلالات یادگیری، تولید محتوای چندرسانه ای دسترس پذیر، و توانمندسازی تعاملات اجتماعی برای دانش آموزان طیف اوتیسم مورد واکاوی قرار می گیرد. همچنین چالش های اخلاقی، سوگیری های الگوریتمیک و نقش تغییر یافته معلم در این زیست بوم جدید آموزشی تحلیل می شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی ، آموزش ویژه (Special Education) ، اختلالات یادگیری ، طراحی جهانی برای یادگیری (UDL) ، تکنولوژی های کمکی ، اوتیسم ، پردازش زبان طبیعی ، تشخیص زودهنگام ، عدالت آموزشی.