جادوی داستان سرایی (Storytelling) در تدریس

در عصر انفجار اطلاعات و کاهش دامنه توجه، روش های سنتی انتقال دانش که صرفا بر ارائه حقایق و داده ها متکی هستند، کارایی خود را از دست داده اند. داستان سرایی یا Storytelling، به عنوان یکی از کهن ترین هنرهای بشری، نه تنها یک ابزار سرگرمی، بلکه قدرتمندترین مکانیزم شناختی برای یادگیری، حفظ و انتقال مفاهیم پیچیده است. این مقاله با رویکردی عصب شناختی و پداگوژیک، به بررسی نقش داستان در کلاس درس می پردازد. پژوهش ها نشان می دهند که ساختار روایی، با فعال سازی همزمان مناطق حسی، حرکتی و زبانی مغز و ترشح انتقال دهنده های عصبی مانند دوپامین و اکسی توسین، فرآیند یادسپاری را تا ۲۲ برابر افزایش می دهد. در این پژوهش جامع، ضمن واکاوی مبانی نظری و روان شناختی قصه گویی، راهکارهای عملی برای ادغام روایتگری در دروس مختلف (حتی ریاضیات و علوم پایه)، بهره گیری از ابزارهای دیجیتال، و تبدیل معلم به یک «معمار تجربه» ارائه شده است. هدف نهایی، تبیین چگونگی تبدیل کلاس درس به فضایی است که در آن روایت ها، پل میان انتزاع علمی و درک ملموس دانش آموز باشند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: داستان سرایی آموزشی ، علوم اعصاب یادگیری ، درگیری شناختی ، روایتگری دیجیتال ، پداگوژی نوین ، طراحی آموزشی.