نقش بازی در یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی

چکیدهدر نظام آموزشی نوین، دوران ابتدایی حساس ترین مرحله برای شکل گیری ساختارهای ذهنی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان محسوب می شود. هدف اصلی این مقاله، تبیین و بررسی نقش محوری «بازی» به عنوان یک راهبرد آموزشی در فرآیند یادگیری و رشد همه جانبه کودکان در این مقطع تحصیلی است. بازی فراتر از یک فعالیت صرفا تفننی، در واقع یک ابزار شناختی قدرتمند است که قادر است مفاهیم پیچیده علمی و مهارتی را در قالبی ملموس، عینی و لذت بخش به دانش آموز منتقل کند.یافته های این پژوهش که بر پایه مرور ادبیات نظری و بررسی دیدگاه های روان شناسان بزرگ رشد استوار است، نشان می دهد که استفاده از بازی های آموزشی (اعم از فیزیکی، فکری و دیجیتال) منجر به افزایش چشمگیر انگیزه درونی، کاهش اضطراب ناشی از یادگیری و تقویت حافظه بلندمدت می شود. بازی به دانش آموز اجازه می دهد تا در فضایی امن و به دور از ترس قضاوت، به تجربه و خطا بپردازد و مهارت های حیاتی نظیر حل مسئله، تفکر انتقادی و تصمیم گیری را به صورت خودانگیخته بیاموزد. همچنین، بازی های گروهی نقش بی بدیلی در ارتقای هوش اجتماعی، تقویت روحیه همکاری و همدلی ایفا می کنند.در نهایت، نتایج نشان می دهند که یادگیری مبتنی بر بازی (Game-Based Learning) نه تنها سرعت انتقال مفاهیم را افزایش می دهد، بلکه باعث می شود دانش آموزان از نقش یک شنونده منفعل خارج شده و به جستجوگرانی فعال و خلاق تبدیل شوند. بر این اساس، ضرورت دارد که معلمان و برنامه ریزان آموزشی با بازنگری در روش های سنتی، بازی های هدفمند را به عنوان بخش جدایی ناپذیر از برنامه درسی در نظر بگیرند تا محیط مدرسه به فضایی پویا برای شکوفایی استعدادها تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یادگیری مبتنی بر بازی ، دوره ابتدایی ، روان شناسی تربیتی ، خلاقیت ، مهارت های اجتماعی ، انگیزه تحصیلی.