تاثیر آموزش مهارت های زندگی در مدارس ابتدایی

چکیدهپژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر ابعاد مختلف رشد و پیشرفت دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. دوران ابتدایی، به عنوان زیربنایی ترین مرحله شکل گیری شخصیت، بهترین زمان برای توانمندسازی کودکان در مواجهه با چالش های زندگی روزمره و ارتقای سلامت روان آنان محسوب می شود. مهارت های زندگی شامل مجموعه ای از توانایی های اجتماعی، عاطفی و شناختی مانند خودآگاهی، همدلی، حل مسئله، تصمیم گیری، تفکر انتقادی و مدیریت هیجان است که یادگیری آن ها فراتر از متون درسی کلاسیک، دانش آموز را برای زیستن در دنیای پیچیده امروز آماده می سازد.روش شناسی این تحقیق بر پایه مرور نظام مند ادبیات پژوهشی و تحلیل تجارب آموزشی استوار است. یافته های پژوهش نشان می دهد که ادغام این مهارت ها در برنامه درسی مدارس ابتدایی، نه تنها منجر به کاهش رفتارهای پرخطر، اضطراب و تعارضات بین فردی در محیط مدرسه می شود، بلکه به شکل معناداری انگیزه تحصیلی و عملکرد آموزشی دانش آموزان را نیز بهبود می بخشد. دانش آموزانی که این مهارت ها را می آموزند، در برقراری ارتباط با همسالان موفق تر عمل کرده و از عزت نفس بالاتری برخوردارند. در نهایت، این مقاله نتیجه می گیرد که آموزش مهارت های زندگی نباید به عنوان یک فعالیت فوق برنامه، بلکه باید به عنوان بخشی جدایی ناپذیر و حیاتی از رسالت پرورشی نظام آموزشی تلقی شود. سرمایه گذاری بر آموزش این مهارت ها در سنین پایین، تضمین کننده تربیت نسلی تاب آور، مسئولیت پذیر و سازگار است که قادر خواهد بود تعادلی پایدار میان دنیای درونی و الزامات محیطی خود برقرار کند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: مهارت های زندگی ، دوره ابتدایی ، سلامت روان ، حل مسئله ، هوش هیجانی ، پیشرفت تحصیلی ، تاب آوری.