گفتگوی بین نسلی: چگونه شکاف زبانی بین معلم دهه شصتی و دانش آموز دهه نودی را پر کنیم؟

چکیدهنظام آموزشی ایران در حال تجربه یک گسل عمیق ارتباطی است؛ گسلی که نه ناشی از تغییر کتب درسی، بلکه حاصل برخورد دو «زیست جهان» کاملا متفاوت است. در یک سوی میز، معلم دهه شصتی ایستاده است که هویتش با ارزش های پساجنگ، نظم سلسله مراتبی، و فرهنگ شفاهی/کتبی کلاسیک گره خورده است. در سوی دیگر، دانش آموز دهه نودی (نسل آلفا) نشسته است که بومی دنیای دیجیتال، متفکر بصری، و دارای زبانی آمیخته با استعاره های گیمینگ و شبکه های اجتماعی است. این مقاله با رویکردی جامعه شناختی و روان شناختی، به واکاوی ریشه های این «لالی ارتباطی» می پردازد. استدلال اصلی پژوهش آن است که زبان رسمی و دستوری مدرسه، دیگر قادر به حمل معانی برای نسل جدید نیست و معلمان برای بازسازی مرجعیت آموزشی خود، نیازمند گذار از جایگاه «دانای کل» به «مترجم فرهنگی» هستند. در این پژوهش ۸ بخشی، مولفه هایی نظیر تغییر در ساختار اقتدار، تفاوت در پردازش اطلاعات، نقش فرهنگ دیداری و راهکارهای عملی برای ایجاد «زبان سوم» در کلاس درس مورد بررسی قرار می گیرد.عطری حاتمیرشته علوم تجربی متوسطه اول

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: شکاف نسلی ، دهه نودی ، دهه شصتی ، ارتباط معلم و دانش آموز ، جامعه شناسی زبان ، بومیان دیجیتال ، اقتدار آموزشی.