تقویت عزت نفس کودکان از مسیر آموزش هدفمند

این پژوهش به بررسی نقش حیاتی آموزش هدفمند در تقویت عزت نفس کودکان می پردازد. عزت نفس، به عنوان هسته مرکزی سلامت روان و عاملی تعیین کننده در موفقیت های تحصیلی و اجتماعی فرد، نیازمند توجه ویژه در دوران کودکی است. این مقاله با رویکردی علمی-پژوهشی، ضمن مروری نظری بر مبانی روان شناختی عزت نفس (شامل نظریه های راجرز، کوپر اسمیت و باندورا)، بر این فرض استوار است که مداخلات آموزشی ساختاریافته و مبتنی بر اهداف مشخص، تاثیر معناداری بر شکل گیری خودپنداره مثبت کودکان دارند.تحلیل ها نشان می دهد که عزت نفس نه یک صفت ذاتی، بلکه یک سازه پویا و اکتسابی است که تحت تاثیر تعاملات محیطی، به ویژه محیط آموزشی، قرار دارد. بخش اول مقاله به تبیین ابعاد نظری عزت نفس و تفاوت آن با خودکارآمدی و خودباوری می پردازد. بخش دوم نقش آموزش هدفمند را در ایجاد تجارب موفقیت ملموس و اصلاح باورهای ناکارآمد در حوزه خودپنداره مورد کنکاش قرار می دهد. تاکید اصلی بر این است که آموزش نباید صرفا انتقال محتوای درسی باشد، بلکه باید فرآیندی باشد که در آن کودک احساس شایستگی، تعلق و ارزشمندی را تجربه کند.بخش های بعدی به نقش محوری معلم به عنوان تسهیل گر و محیط مدرسه به عنوان کانون امن تعاملات اجتماعی می پردازد. همچنین، راهبردهای عملی مشخصی نظیر آموزش مهارت های مقابله ای، بازخورد سازنده و تقویت شایستگی های فردی ارائه شده است. نهایتا، پیامدهای بلندمدت این آموزش های هدفمند بر تاب آوری روان شناختی، انگیزش درونی و سازگاری اجتماعی کودکان مورد بحث قرار می گیرد. نتیجه گیری مقاله بر لزوم بازنگری در برنامه های درسی به منظور ادغام اهداف تقویت عزت نفس در کنار اهداف شناختی تاکید دارد و پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده در زمینه اثربخشی مداخلات سیستمی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

عزت نفس کودک ، آموزش هدفمند ، خودپنداره ، محیط مدرسه ، راهبردهای تربیتی ، روان شناسی پرورشی