طراحی چارچوب های مداخله ای نوین با اتکا به تحلیل داده های هوش مصنوعی جهت پیشگیری و مدیریت اختلالات خواندن و نوشتن در دوره ابتدایی

در عصر حاضر که سواد خواندن و نوشتن اساس و بنیاد هرگونه یادگیری و تعامل موثر اجتماعی است، دانش آموزانی که با چالش های دیس لکسیا یا دیس گرافیا دست و پنجه نرم می کنند، اغلب به دلیل تاخیر در تشخیص و کمبود منابع اختصاصی، از مسیر رشد تحصیلی باز می مانند. این پژوهش بر تبیین چارچوبی نوین متمرکز است که در آن، سیستم های هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک عنصر بنیادین برای تغییر پارادایم از واکنش به پیشگیری عمل می کنند. هدف اصلی، توسعه یک ساختار عملیاتی است که با بهره گیری از الگوریتم های پیشرفته یادگیری ماشین و تحلیل های پیچیده پردازش زبان طبیعی (NLP)، قادر به رصد مستمر و دقیق نشانه های ریز اولیه این اختلالات باشد.این چارچوب، با کاوش در مجموعه ای غنی از داده های رفتاری و عملکردی دانش آموزان – شامل نحوه تعامل با متن، تحلیل های نوشتاری (از جمله ویژگی های حرکتی دست)، و الگوهای ردیابی چشم – امکان ارائه هشداردهنده های زودهنگام با دقت بالا را فراهم می آورد. این قابلیت، امکان تدوین برنامه های درسی انطباقی و پشتیبانی های هوشمند را میسر می سازد که مداخلات را به صورت پویا و متناسب با نیازهای فردی هر دانش آموز تنظیم می کنند.با اذعان به موانع اساسی، از جمله لزوم گردآوری مجموعه داده های آموزشی متوازن و عاری از سوگیری (Bias)، پیچیدگی های فنی ادغام این ابزارها در زیرساخت های موجود، و ملاحظات اخلاقی حیاتی در خصوص حفظ حریم خصوصی داده های کودکان، این تحلیل تاکید می کند که پذیرش مسئولانه این فناوری ها، مستلزم رویکردی چندرشته ای است. در نهایت، این پژوهش به دنبال فراهم آوردن نقشه راهی عملی برای نهادهای آموزشی و توسعه دهندگان فناوری است تا از پتانسیل هوش مصنوعی برای نهادینه سازی یک نظام آموزشی فراگیر بهره ببرند که در آن، هیچ دانش آموزی به خاطر نارسایی های اولیه در خواندن و نوشتن، از فرصت های یادگیری محروم نماند.

کلیدواژه ها:

چارچوب مداخله ای ، هوش مصنوعی پیشگیرانه ، اختلالات یادگیری ، تحلیل الگوهای اولیه ، آموزش ابتدایی تطبیقی