نقش معلم در یادگیری خودراهبر دانش آموزان

یادگیری خودراهبر به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، نقش مهمی در توانمندسازی دانش آموزان برای یادگیری مادام العمر و سازگاری با تحولات سریع علمی و اجتماعی ایفا می کند. در این میان، معلم به عنوان تسهیل گر فرایند یادگیری، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری و تقویت یادگیری خودراهبر دانش آموزان دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش معلم در ارتقای یادگیری خودراهبر و شناسایی راهبردهای آموزشی موثر در این زمینه است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات نظری و پژوهش های پیشین انجام شده است.یافته های پژوهش نشان می دهد که نگرش مثبت معلم به استقلال یادگیرنده، استفاده از روش های تدریس فعال، ایجاد فرصت برای تصمیم گیری آموزشی و فراهم سازی محیط یادگیری حمایت گرانه، از مهم ترین عوامل موثر بر تقویت یادگیری خودراهبر دانش آموزان به شمار می آیند. معلمانی که نقش راهنما و تسهیل گر را به جای انتقال دهنده صرف دانش می پذیرند، زمینه رشد مهارت هایی همچون خودتنظیمی، مسئولیت پذیری و تفکر انتقادی را در دانش آموزان فراهم می کنند. همچنین، تعامل موثر معلم و دانش آموز و ارائه بازخوردهای سازنده، موجب افزایش انگیزش درونی و مشارکت فعال یادگیرندگان در فرایند یادگیری می شود.نتایج این پژوهش نشان می دهد که یادگیری خودراهبر بدون نقش آفرینی آگاهانه معلم تحقق نخواهد یافت و ارتقای شایستگی های حرفه ای معلمان در زمینه روش های یادگیری فعال، می تواند تاثیر بسزایی در کیفیت یادگیری دانش آموزان داشته باشد. بر این اساس، توجه به نقش معلم در پرورش یادگیری خودراهبر، می تواند به عنوان یکی از راهبردهای کلیدی در بهبود نظام آموزشی و تربیت یادگیرندگان مستقل و مادام العمر مورد توجه قرار گیرد.