تاثیر سبک های تدریس معلمان بر خودتنظیمی یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

سبک های تدریس معلمان به عنوان یکی از مولفه های کلیدی فرایند آموزش، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری خودتنظیمی یادگیری و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کنند. خودتنظیمی یادگیری به توانایی دانش آموزان در برنامه ریزی، نظارت، کنترل و ارزیابی فرایند یادگیری خود اشاره دارد و یکی از پیش بینی کننده های مهم موفقیت تحصیلی در نظام های آموزشی نوین محسوب می شود. هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر سبک های مختلف تدریس معلمان، شامل سبک تدریس معلم محور، دانش آموزمحور، تعاملی و مشارکتی، بر مولفه های خودتنظیمی یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان است. یافته های پژوهش نشان می دهد که سبک های تدریس فعال و دانش آموزمحور، از طریق افزایش انگیزش درونی، تقویت احساس مسئولیت پذیری، ارتقای مهارت های فراشناختی و ایجاد فرصت های یادگیری معنادار، تاثیر معناداری بر رشد خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان دارند. در مقابل، سبک های تدریس سنتی و معلم محور، اگرچه در انتقال مستقیم محتوا موثرند، اما در پرورش مهارت های خودتنظیمی و یادگیری عمیق نقش محدودتری ایفا می کنند. نتایج همچنین حاکی از آن است که خودتنظیمی یادگیری به عنوان یک متغیر میانجی، ارتباط معناداری بین سبک تدریس معلم و عملکرد تحصیلی دانش آموزان برقرار می سازد؛ به گونه ای که دانش آموزانی که در محیط های یادگیری تعاملی و حمایتی قرار دارند، از عملکرد تحصیلی بالاتری برخوردارند. در مجموع، این پژوهش بر ضرورت بازنگری در شیوه های تدریس معلمان و حرکت به سوی سبک های آموزشی نوین و انعطاف پذیر تاکید می کند و نشان می دهد که انتخاب آگاهانه سبک تدریس می تواند زمینه ساز پرورش یادگیرندگانی خودتنظیم، مستقل و موفق در عرصه تحصیلی باشد. نتایج این مطالعه می تواند برای معلمان، برنامه ریزان آموزشی و سیاست گذاران نظام تعلیم و تربیت، در جهت ارتقای کیفیت آموزش و بهبود پیامدهای تحصیلی دانش آموزان، راهگشا باشد.