مطالعه کاربرد آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه گاردنر در افزایش خلاقیت، انگیزه و مشارکت دانش آموزان در فرآیند یاددهی–یادگیری

نظریه هوش های چندگانه گاردنر به عنوان یکی از رویکردهای نوین در آموزش و پرورش، با تاکید بر تنوع توانمندی های شناختی و غیرشناختی افراد، تلاش می کند از نگاه محدود به هوش صرفا زبانی–منطقی فاصله بگیرد و عرصه یادگیری را برای انواع استعدادها و قابلیت های دانش آموزان فراهم سازد. هدف پژوهش حاضر مطالعه کاربرد آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه گاردنر در افزایش خلاقیت، انگیزه و مشارکت دانش آموزان در فرآیند یاددهی–یادگیری است.در این چارچوب، هشت نوع هوش معرفی شده توسط گاردنر (زبانی، منطقی–ریاضی، موسیقایی، فضایی، بدنی–جنبشی، میان فردی، درون فردی و طبیعت گرا) به منزله ابعاد متفاوت توانایی های انسانی در نظر گرفته شده اند که هر یک می توانند بستر مناسبی برای یادگیری موثرتر باشند. یافته های پژوهش های داخلی و خارجی نشان می دهد که استفاده از آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه منجر به فعال شدن ظرفیت های نهفته دانش آموزان، افزایش احساس شایستگی و خودکارآمدی، و ارتقای سطح خلاقیت در فعالیت های آموزشی می شود. همچنین این رویکرد می تواند انگیزه درونی دانش آموزان برای یادگیری را تقویت کند، زیرا فرصت انتخاب و تجربه روش های گوناگون یادگیری را در اختیار آنان قرار می دهد.علاوه بر این، بهره گیری از فعالیت های متنوع مرتبط با هر هوش، موجب ارتقای مشارکت فعال دانش آموزان در کلاس شده و تعاملات سازنده میان معلم و دانش آموز و همچنین بین دانش آموزان با یکدیگر را تسهیل می کند. این پژوهش می تواند راهنمای عملی برای معلمان و طراحان آموزشی باشد تا برنامه های درسی را متناسب با تنوع هوش های دانش آموزان طراحی کرده و محیطی یادگیرنده، پویا و فراگیر ایجاد نمایند.

کلیدواژه ها:

هوش های چندگانه گاردنر ، خلاقیت ، انگیزه تحصیلی ، مشارکت دانش آموزان ، فرآیند یاددهی–یادگیری