تاثیر تدریس خلاق بر یادگیری پایدار در مدارس

یادگیری پایدار به عنوان یکی از اهداف اساسی نظام های آموزشی معاصر، مستلزم به کارگیری روش های تدریسی است که فراتر از انتقال سطحی محتوا، به درک عمیق، ماندگاری دانش و توانایی به کارگیری آموخته ها در موقعیت های واقعی منجر شود. در این میان، تدریس خلاق به عنوان رویکردی نوین و یادگیرنده محور، نقش مهمی در فعال سازی فرآیندهای شناختی، انگیزشی و عاطفی دانش آموزان ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تدریس خلاق بر یادگیری پایدار دانش آموزان انجام شده است.روش پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند مطالعات نظری و پژوهشی مرتبط با حوزه تدریس خلاق و یادگیری پایدار است. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری راهبردهای تدریس خلاق، نظیر استفاده از فعالیت های اکتشافی، مسئله محور، پرسش های واگرا، داستان پردازی آموزشی و فناوری های تعاملی، موجب افزایش مشارکت فعال فراگیران، تقویت تفکر عمیق و ایجاد پیوند معنادار میان دانش جدید و تجارب پیشین می شود. این عوامل در مجموع، بستر لازم برای شکل گیری یادگیری پایدار را فراهم می سازند.نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که تدریس خلاق با ایجاد فضای یادگیری پویا و انعطاف پذیر، باعث افزایش انگیزش درونی، خودتنظیمی یادگیری و انتقال آموخته ها به موقعیت های جدید می گردد. همچنین، این شیوه تدریس با توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان، فرصت های متنوعی برای یادگیری موثر و ماندگار فراهم می کند. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که تدریس خلاق نه تنها کیفیت یادگیری را ارتقا می دهد، بلکه نقش تعیین کننده ای در پایداری یادگیری و آمادگی دانش آموزان برای مواجهه با مسائل پیچیده زندگی آموزشی و اجتماعی دارد. ازاین رو، توجه جدی به توسعه شایستگی های حرفه ای معلمان در حوزه تدریس خلاق، می تواند گامی موثر در جهت بهبود کیفیت آموزش و تحقق یادگیری پایدار باشد.