بررسی نقش آموزش تلفیقی در درک بهتر مفاهیم درسی

آموزش تلفیقی، به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، در پی پیوند دادن مفاهیم، مهارت ها و نگرش ها در میان موضوعات درسی مختلف است تا فهمی عمیق تر و معنادارتر از یادگیری در دانش آموزان ایجاد کند. در دهه های اخیر، رویکرد تلفیقی به دلیل ناکارآمدی روش های سنتی مبتنی بر تفکیک دروس، توجه بسیاری از پژوهشگران تعلیم وتربیت را به خود جلب کرده است (احمدی و رضوی، ۱۴۰۰). هدف این مقاله مروری، بررسی پژوهش های داخلی پیرامون نقش آموزش تلفیقی در ارتقای درک مفاهیم درسی است. یافته های مرور نظام مند منابع نشان می دهد که آموزش تلفیقی با ایجاد ارتباط میان دانش نظری و تجربه عملی، موجب افزایش علاقه مندی، حفظ بلندمدت مفاهیم و رشد توانایی انتقال یادگیری به موقعیت های جدید می شود (محمدی و اسدی، ۱۴۰۱). همچنین، نتایج نشان می دهد که این رویکرد علاوه بر بهبود درک مفهومی، باعث تحریک تفکر انتقادی و خلاقیت در کلاس های درس نیز می گردد (کریمی و نادری، ۱۴۰۲). از سوی دیگر، کمبود آموزش معلمان و نبود منابع آموزشی هماهنگ از موانع اجرای موثر این مدل است (زارع و فلاح، ۱۴۰۱). بدین ترتیب، آموزش تلفیقی نه تنها ابزاری برای افزایش جذابیت دروس، بلکه راهبردی برای اصلاح بنیادین در طراحی برنامه های درسی به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، درک مفهومی ، یادگیری معنادار ، برنامه ریزی درسی ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال