اثربخشی آموزش ذهنیت های طرحواره ای به مادران بر کاهش تعارض والد- فرزند و تحمل پریشانی در دانش آموزان

چکیده پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش ذهنیت های طرحواره ای به مادران در کاهش تعارض والد- فرزند و تحمل پریشانی در دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر ماهیت کمی و از نظر گردآوری داده ها نیمه آزمایشی با طرح (پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل) بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان دختر مقطع دوم متوسطه ساکن منطقه ۲ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل دادند(N=۱۲۵۳). حجم نمونه شامل۳۰ نفر (۱۵ نفر در گروه آزمایش و ۱۵ نفر در گروه کنترل) که با روش روش هدفمند انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه جایگذاری شدند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) و پرسشنامه مقیاس تاکتیک های تعارض با پدر و مادر موری ای اشتراوس(۲۰۰۲) استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS استفاده شد. نتایج نشان داد، آموزش ذهنیت های طرحواره ای بر ابعاد تعارض والد فرزند(استدلال ۲۱/۰؛ پرخاشگری کلامی ۳۸/۰ و خشونت ۲۰/۰) و ابعاد تحمل پریشانی(جذب شدن به وسیله هیجان های منفی ۴۱/۰، تنظیم تلاش برای تشکین پریشانی ها ۲۸/۰ و برآورد ذهنی پریشانی ۳۹/۰) موثر بوده است. بنابراین پیشنهاد می شود آموزش ذهنیت های طرحواره ای به والدین به عنوان روشی موثر در کاهش تعارض والد-فرزند و افزایش تحمل پریشانی در دانش آموزان مورد توجه قرار گیرد.