رابطه تجارب آسیب زای دوران کودکی، ترس از صمیمیت و حساسیت بین فردی در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر

چکیده هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین تجارب آسیب زای دوران کودکی،ترس از صمیمیت و حساسیت بین فردی با شدت علائم اختلال اضطراب فراگیر در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر (GAD) بود. روش: طرح پژوهش از نوع توصیفی به روش همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به GAD ۲۰ تا ۵۰ ساله شهر قزوین بودند که در طی پاییز و زمستان ۱۴۰۳ به مراکز مشاوره، روان شناسی و روانپزشکی شهر قزوین برای دریافت خدمات روان درمانی و دارودرمانی مراجعه کرده بودند. از بین بیماران ۲۵۰ نفر به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب و پرسشنامه های پژوهش شامل پرسشنامه ترس از صمیمیت (دسکاتنر و تلن، ۱۹۹۱)، تجارب آزارنده دوران کودکی (برنستیان و همکاران، ۲۰۰۳)، حساسیت بین فردی (بویس و پارکر، ۱۹۸۹) و پرسشنامه نگرانی ایالت پنسیلوانیا (مایر و همکاران،۱۹۹۰) را تکمیل کردند. داده ها با آزمون رگرسیون همزمان تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد تجارب آسیب زای دوران کودکی، ترس از صمیمیت و حساسیت بین فردی رابطه مثبت معناداری با شدت علائم اختلال GAD دارد. در این پژوهش مشخص شد تجارب آسیب زای دوران کودکی، ترس از صمیمیت و حساسیت بین فردی می توانند به شکل معناداری شدت علائم GAD را در بیماران مبتلا به GAD پیش بینی کنند. بحث و نتیجه گیری: این نتایج شواهدی برای نقش پررنگ تجارب آسیب زای دوران کودکی، ترس از صمیمیت و حساسیت بین فردی بر اختلال اضطراب فراگیر دارد.