بررسی رابطه تاب آوری با افکار خودآیند منفی در دانشجویان پسر دانشگاه آزاد نجف آباد

چکیده افکار خودآیند منفی، معمولا مخرب هستند و و می توانند تاثیر قابل توجهی بر خلق و خو، رفتار و سلامت روان فرد داشته باشند که این موضوع، از اهمیت بالایی برخوردار است. بنابراین با توجه به تاثیرات مخرب آن در زندگی فردی و اجتماعی افراد، این مطالعه با هدف بررسی رابطه تاب آوری با افکار خودآیند منفی در دانشجویان پسر دانشگاه آزاد نجف آباد، انجام شده است. پژوهش حاضر از نظر هدف، بنیادی و از نظر روش پژوهش در زمره پژوهش های توصیفی از نوع پیمایشی بود. جامعه ی هدف نیز شامل تمامی دانشجویان پسر، ورودی سال ۱۴۰۰ در دانشگاه-آزاد، واحد نجف آباد بوده است. حجم نمونه شامل ۱۰۰ نفر از دانشجویان بود که به صورت در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه افکار منفی خود آیند هولون و کندال (۱۹۸۰) و پرسشنامه تاب آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳) بهره گرفته شده است. پس از تکمیل پرسشنامه ها، ابتدا داده های مورد نیاز از پرسشنامه ها استخراج گردید و سپس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. تحلیل داده های حاصل در دو روش توصیفی و استنباطی انجام شد. آمار توصیفی در این پژوهش شامل فراوانی، درصد، میانگین و انحراف استاندارد و آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی، توسط نرم افزار spss استفاده گردید. نتایج حاکی از آن بود که رابطه بین تاب اوری و افکار خود ایند منفی، معنادار است؛ مبنی بر اینکه با افزایش مقدار تاب اوری، مقدار خودایند منفی کاهش میابد. همچنین مولفه های تاب آوری، یعنی شایستگی فردی، عاطفه منفی، پذیرش مثبت، کنترل و معنویت، با افکار خودآیند منفی رابطه منفی دارد، به طوریکه با افزایش در هرکدام از مولفه های تاب اوری، میزان خوایند منفی کاهش میابد. با توجه به ضرایب بیشترین تاثیر را پذیرش مثبت و کمترین تاثیر را شایستگی فردی دارد. در نتیجه، بطورکلی افکار خودآیند منفی می تواند در کاهش کیفیت کلی زندگی افراد موثر باشد و تاب آوری مانند یک سازه ی محافظتی در این راستا، ایفای نقش می کند.