تبیین تاثیر الگوهای آموزش مشارکتی بر فرایند یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

آموزش مشارکتی به عنوان یکی از رویکردهای نوین تربیتی، نقش مهمی در بهبود فرایند یادگیری و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی ایفا می کند. این رویکرد، یادگیری را از حالت انفعالی و فردی به فرایندی فعال، اجتماعی و تعامل محور تبدیل می کند، به طوری که دانش آموزان با مشارکت در بحث ها، حل مسائل گروهی و تبادل نظر با همسالان، مفاهیم درسی را عمیق تر درک می کنند. آموزش مشارکتی علاوه بر تقویت توانایی های شناختی، انگیزش و درگیری ذهنی دانش آموزان را افزایش می دهد و تجربه یادگیری لذت بخش و معناداری فراهم می آورد. همچنین، تعاملات اجتماعی موجود در فعالیت های گروهی موجب تقویت مهارت های ارتباطی، همکاری، مسئولیت پذیری و خودپنداره تحصیلی دانش آموزان می شود. پژوهش ها نشان می دهند که این رویکرد، با ایجاد محیط حمایتی و مشارکتی، تفاوت های فردی دانش آموزان را به فرصتی برای یادگیری تبدیل می کند و پیشرفت تحصیلی پایدار و نگرش مثبت نسبت به یادگیری را در آنان تقویت می کند. با وجود مزایا، محدودیت ها و چالش هایی مانند آمادگی معلمان، محدودیت های ساختاری کلاس و ناهماهنگی نظام ارزشیابی نیز وجود دارد که شناسایی و مدیریت آن ها برای اجرای موفق آموزش مشارکتی ضروری است. این مقاله با مرور مبانی نظری، الگوهای اجرایی، اثرات بر یادگیری و پیشرفت تحصیلی و ارائه راهکارهای عملی، نشان می دهد که آموزش مشارکتی می تواند به عنوان رویکردی جامع، موثر و پایدار در مدارس ابتدایی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش مشارکتی ، یادگیری فعال ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزش دانش آموزان ، تعامل اجتماعی