روش تدریس ، گوهری گم شده در محتوا درسی

این مقاله به روش توصیفی مروری به بررسی علل و پیامدهای غفلت نظام آموزشی از جایگاه راهبردی روش تدریس در کنار محتوای درسی می پردازد. در حالی که تمرکز سنتی بر «چه چیزی باید آموخته شود» (محتوا) معطوف بوده، این پژوهش استدلال می کند که «چگونه آموختن» (روش تدریس) عاملی تعیین کننده در تحقق اهداف یادگیری عمیق و پایدار است. با اتکا به مبانی نظری روانشناسی یادگیری و برنامه ریزی درسی، نشان داده می شود که بی توجهی به روش تدریس، به یادگیری سطحی، کاهش انگیزش دانش آموزان، تشدید نابرابری آموزشی، فرسودگی شغلی معلمان و در نهایت، ناکارآمدی سرمایه گذاری های کلان آموزشی منجر می گردد. در مقابل، مقاله الگوها و راهکارهای عملی در سطوح سیاستگذاری، توسعه حرفه ای معلمان و عمل کلاسی ارائه می دهد که تلفیق هوشمندانه محتوا و روش را ممکن می سازد. نتیجه گیری نهایی بر ضرورت گذار از پارادایم «آموزش محتوا» به پارادایم «آموزش از طریق محتوا» تاکید دارد، جایی که روش تدریس نه به عنوان ابزاری فرعی، بلکه به مثابه قلب طراحی آموزشی و کلید تحقق عدالت و کیفیت در یادگیری شناخته می شود.

کلیدواژه ها:

وش تدریس ، محتوای درسی ، کیفیت آموزش ، عدالت آموزشی ، طراحی آموزشی