کاربرد واقعیت مجازی در توانمند سازی معلمان برای مدیریت تعاملی

این مرور نظام مند روایی به بررسی نقش، مزایا و محدودیت های واقعیت مجازی (VR) در توانمندسازی معلمان برای مدیریت موثر کلاس درس تعاملی می پردازد. این مطالعه با تکیه بر چارچوب های نظری شامل یادگیری بزرگسالان، یادگیری موقعیتی و نظریه یادگیری اجتماعی، یافته های حاصل از ادبیات علمی منتشر شده در ۱۵ سال گذشته را از پایگاه های داده اصلی (Scopus، WoS، ERIC، Google Scholar) ترکیب کرده است. روش شناسی مورد استفاده، تحلیل محتوای کیفی برای استخراج مضامین اصلی بود. یافته ها به طور قاطع نشان می دهند که شبیه سازی های VR با فراهم آوردن امکان تمرین بدون ریسک سناریوهای پیچیده کلاسی و تعاملات متنوع دانش آموزان، به طور موثری خودکارآمدی، اعتماد به نفس و آمادگی معلمان را افزایش می دهد. واقعیت مجازی بازخورد فوری و تحلیلی را تسهیل کرده و تصمیم گیری برتر را مطابق با اصول یادگیری تجربه محور ترویج می کند. محدودیت های شناسایی شده شامل هزینه های بالای تجهیزات، نیاز به مهارت های فنی و احتمال بار شناختی اضافی است. بحث نتیجه گیری می کند که VR شکاف بین تئوری و عمل را به طور چشمگیری کاهش داده و از توسعه مهارت های مدیریتی تعاملی ضروری حمایت می کند. توصیه ها بر طراحی دقیق و پشتیبانی شده از برنامه های آموزشی مبتنی بر VR برای تسهیل انتقال موفقیت آمیز دانش به کلاس های واقعی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی (VR) ، توانمندسازی معلم ، مدیریت کلاس درس ، آموزش تعاملی ، آموزش معلم ، خودکارآمدی ، یادگیری موقعیتی ، مرور نظام مند.