تربیت عاطفی و روانی دانش آموزان در محیط های آموزشی

تربیت عاطفی و روانی دانش آموزان به عنوان یکی از مهم ترین ابعاد توسعه فردی و اجتماعی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری شخصیت، رفتار و موفقیت تحصیلی آن ها دارد. این پژوهش با هدف بررسی اهمیت تربیت عاطفی و روانی و ارائه راهکارهای موثر در محیط های آموزشی انجام شده است. اهمیت تربیت عاطفی و روانی در این است که زمینه رشد مهارت های اجتماعی، افزایش خودآگاهی و مدیریت هیجانات را برای دانش آموزان فراهم می آورد. پژوهش های متعدد نشان داده اند که دانش آموزانی که در محیط های آموزشی از حمایت عاطفی و روانی کافی برخوردارند، دارای انگیزه بیشتر، رفتار اجتماعی سالم و عملکرد تحصیلی بهتری هستند.محیط های آموزشی نقش محوری در شکل دهی تجربه های عاطفی و روانی دانش آموزان دارند. تعامل معلم و دانش آموز، ارتباط همسالان و روش های تدریس همگی بر توسعه عاطفی و روانی تاثیر می گذارند. پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی به بررسی عوامل موثر بر تربیت عاطفی و روانی پرداخته و اهمیت آن را در بهبود عملکرد تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان روشن کرده است. یافته ها نشان می دهد که محیط های آموزشی حمایتی، تعامل مثبت و ایجاد فرصت های مشارکتی می توانند زمینه ارتقای مهارت های عاطفی و روانی را فراهم کنند.تربیت عاطفی شامل مهارت های شناخت احساسات، کنترل هیجانات، همدلی و توانایی برقراری روابط سالم است. این مهارت ها موجب افزایش توانایی مقابله با فشارهای تحصیلی و اجتماعی، کاهش اضطراب و بهبود کیفیت زندگی دانش آموزان می شوند. همچنین، تربیت روانی به معنای ارتقای سلامت روانی، توسعه عزت نفس، مهارت های حل مسئله و خودکنترلی است. پژوهش نشان می دهد که آموزش مهارت های عاطفی و روانی به صورت مستمر و هدفمند در محیط مدرسه، موجب افزایش تاب آوری و توانایی مقابله با چالش های زندگی دانش آموزان می شود.

کلیدواژه ها:

ارتقا ، تاب آوری ، مستمر ، روابط