تاثیر برنامه ریزی آموزشی بر تقویت روحیه کار گروهی در دانش آموزان

برنامه ریزی آموزشی به عنوان یکی از ارکان بنیادین نظام تعلیم وتربیت، نقش تعیین کننده ای در جهت دهی به تجربه های یادگیری و شکل دهی ابعاد اجتماعی رشد دانش آموزان ایفا می کند. توجه به روحیه کار گروهی در بستر برنامه ریزی آموزشی، پاسخی علمی به نیازهای تربیتی عصر حاضر به شمار می رود؛ عصری که در آن توانایی تعامل، مشارکت و مسئولیت پذیری جمعی از مولفه های اساسی شایستگی های فردی و اجتماعی محسوب می شود. هدف از مقاله حاضر، بررسی مروری و تحلیلی تاثیر برنامه ریزی آموزشی بر تقویت روحیه کار گروهی در دانش آموزان با اتکا بر مبانی نظری و یافته های پژوهش های پیشین است. روش پژوهش از نوع مروری تحلیلی بوده و داده ها از طریق تحلیل نظام مند منابع علمی فارسی مرتبط گردآوری و تفسیر شده اند. نتایج تحلیل نشان می دهد که برنامه ریزی آموزشی هدفمند، با تاکید بر طراحی فعالیت های مشارکتی، بازتعریف نقش معلم، سازمان دهی تعاملات گروهی و همسویی ارزشیابی با یادگیری جمعی، زمینه شکل گیری روحیه کار گروهی پایدار را فراهم می سازد. یافته ها بیانگر آن است که روحیه کار گروهی بیش از آنکه وابسته به ویژگی های فردی دانش آموزان باشد، متاثر از ساختارها و تصمیم های برنامه ریزی آموزشی است. استمرار این نوع برنامه ریزی، به شکل گیری هویت جمعی، افزایش احساس تعلق و انتقال یادگیری به موقعیت های واقعی زندگی منجر می شود. جمع بندی نتایج حاکی از آن است که برنامه ریزی آموزشی می تواند کار گروهی را از سطح یک روش تدریس به سطح یک ارزش تربیتی ارتقا دهد و نقش موثری در تحقق اهداف اجتماعی آموزش ایفا کند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی ، روحیه کار گروهی ، تعامل اجتماعی ، هویت جمعی ، یادگیری مشارکتی