خودباوری تحصیلی و جایگاه آن در تبیین تفاوت های فردی عملکرد آموزشی دانش آموزان

خودباوری تحصیلی یکی از سازه های مهم روان شناختی در حوزه آموزش است که نقش تعیین کننده ای در نحوه مواجهه دانش آموزان با چالش های یادگیری، میزان تلاش، پایداری و در نهایت عملکرد تحصیلی آنان ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودباوری تحصیلی در پیش بینی عملکرد و موفقیت آموزشی دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از مبانی نظری و یافته های پژوهش های پیشین، به تبیین ارتباط میان باورهای فرد نسبت به توانایی های تحصیلی خود و پیامدهای آموزشی می پردازد. نتایج بررسی ها نشان می دهد دانش آموزانی که از سطح بالاتری از خودباوری تحصیلی برخوردارند، در مقایسه با سایرین، انگیزش درونی بیشتری برای یادگیری داشته، راهبردهای شناختی و فراشناختی موثرتری به کار می گیرند و در مواجهه با مشکلات درسی، پایداری بیشتری از خود نشان می دهند. این عوامل در مجموع، به بهبود عملکرد تحصیلی و افزایش موفقیت آموزشی منجر می شود. بر این اساس، توجه به تقویت خودباوری تحصیلی در برنامه ریزی های آموزشی، طراحی روش های تدریس و مداخلات روان شناختی می تواند گامی موثر در ارتقای کیفیت یادگیری و موفقیت تحصیلی دانش آموزان باشد.