ورزش به عنوان ابزار کاهش رفتارهای پرخطر در مدارس

هدف این پژوهش بررسی نقش ورزش به عنوان ابزار کاهش رفتارهای پرخطر در دانش آموزان مدارس متوسطه شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و با رویکرد کمی طراحی شد و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان متوسطه شهر کرمانشاه بود که نمونه ای ۳۲۰ نفری با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شد. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه های استاندارد رفتارهای پرخطر و مشارکت ورزشی بود که روایی و پایایی آن ها تایید شد. تحلیل داده ها با استفاده از شاخص های آماری توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون، ANOVA، t-test و رگرسیون چندگانه انجام گرفت. نتایج نشان داد که مشارکت منظم در ورزش با کاهش معنادار رفتارهای پرخطر رابطه دارد و ورزش گروهی نقش برجسته ای در ارتقای مهارت های اجتماعی، خودکنترلی و کاهش رفتارهای مخاطره آمیز ایفا می کند. یافته ها تاکید می کنند که برنامه ریزی هدفمند فعالیت های ورزشی در مدارس می تواند به عنوان یک ابزار موثر پیشگیرانه برای کاهش رفتارهای پرخطر نوجوانان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ورزش ، رفتارهای پرخطر ، دانش آموزان متوسطه ، مهارت های اجتماعی ، کرمانشاه