هم افزایی تربیتی خانه و مدرسه به عنوان سپر اجتماعی در برابر شکل گیری رفتارهای پرخطر در کودکان

گسترش آسیب های اجتماعی در میان کودکان یکی از نگرانی های اساسی نظام های آموزشی و تربیتی معاصر به شمار می آید؛ آسیبی که نه تنها سلامت روانی کودک را تهدید می کند بلکه پیامدهای بلندمدتی برای جامعه به همراه دارد. در این میان، تعامل هماهنگ و هدفمند میان خانواده و مدرسه به عنوان دو نهاد اصلی اجتماعی سازی کودک، می تواند نقش پیشگیرانه ای بنیادین ایفا کند. مقاله حاضر با رویکرد تحلیلی مفهومی به بررسی سازوکارهای اثرگذاری همکاری والدین و معلمان در کاهش رفتارهای ناسازگارانه، تقویت مهارت های اجتماعی و ایجاد محیط حمایتی برای رشد سالم کودکان می پردازد. یافته های نظری و تجربی نشان می دهد ارتباط مستمر میان خانه و مدرسه موجب افزایش احساس امنیت روانی کودک، تقویت خودکنترلی، بهبود سازگاری اجتماعی و کاهش گرایش به پرخاشگری، افت تحصیلی و انزوای اجتماعی می شود. همچنین مشارکت فعال والدین در فرآیندهای آموزشی، انسجام تربیتی ایجاد کرده و پیام های رفتاری یکپارچه ای به کودک منتقل می کند که نقش مهمی در پیشگیری از آسیب های اجتماعی دارد. نتایج بیانگر آن است که تعامل خانواده و مدرسه صرفا یک همکاری آموزشی ساده نیست، بلکه یک راهبرد اجتماعی پایدار برای ارتقای سلامت روان کودکان و کاهش هزینه های اجتماعی آینده محسوب می شود. بر این اساس، تقویت ساختارهای ارتباطی، آموزش والدین و نهادینه سازی مشارکت خانواده در مدرسه می تواند به عنوان سیاستی موثر در پیشگیری اجتماعی مورد توجه قرار گیرد.