تاثیر روش های فعال یادگیری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس علوم

هدف این پژوهش بررسی تاثیر روش های فعال یادگیری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس علوم مدارس متوسطه اول ناحیه سه کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. روش تحقیق از نوع نیمه تجربی و همبستگی–تبیینی بود و جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه های هفتم تا نهم این ناحیه بود. نمونه شامل ۱۲۰ دانش آموز بود که به روش تصادفی طبقه ای انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش با روش های فعال یادگیری شامل فعالیت های گروهی، پروژه های علمی، آزمایش های عملی و حل مسئله تدریس شد و گروه کنترل با روش سنتی آموزش دید. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل آزمون پیشرفت تحصیلی درس علوم و پرسشنامه انگیزه و مشارکت دانش آموزان بود. داده ها با استفاده از آزمون تی مستقل، تحلیل کوواریانس و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج نشان داد که روش های فعال یادگیری تاثیر مثبت و معناداری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارند و دانش آموزان گروه آزمایش نمرات بالاتری نسبت به گروه کنترل کسب کردند. همچنین، انگیزه و مشارکت دانش آموزان با پیشرفت تحصیلی آنان همبستگی مثبت و معنادار داشت. یافته ها بیانگر اهمیت به کارگیری روش های فعال یادگیری در کلاس های علوم برای افزایش کیفیت یادگیری و ارتقای مهارت های تحصیلی و علمی دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

روش های فعال یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، درس علوم