تاثیر یادگیری بین نسلی و تعامل با سالمندان بر مهارت های همدلی دانش آموزان ابتدایی

مهارت همدلی یکی از مهم ترین توانایی های اجتماعی و عاطفی در کودکان است که رشد فردی و تعاملات اجتماعی سالم را تسهیل می کند. با توجه به کاهش فرصت های تعامل کودکان با سالمندان در جوامع شهری، یادگیری بین نسلی به عنوان رویکردی موثر برای پرورش همدلی مطرح شده است. هدف این پژوهش بررسی تاثیر برنامه های یادگیری بین نسلی و تعامل با سالمندان بر مهارت های همدلی دانش آموزان مدارس ابتدایی شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. نمونه شامل ۸۰ دانش آموز (۴۰ نفر در گروه آزمایش و ۴۰ نفر در گروه کنترل) بود که با روش هدفمند و خوشه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سنجش مهارت همدلی کودکان و مشاهدات تعاملی در جلسات بین نسلی بود. برنامه گروه آزمایش شامل فعالیت های قصه گویی، بازی های گروهی و کاردستی با سالمندان به مدت شش هفته اجرا شد. یافته ها نشان داد که میانگین مهارت همدلی گروه آزمایش پس از برنامه به طور معناداری افزایش یافته است (p < ۰/۰۱)، در حالی که گروه کنترل تغییر معناداری نداشت. همچنین تحلیل زیرمولفه ها نشان داد بیشترین افزایش در توانایی درک احساسات دیگران و تمایل به همکاری و کمک به دیگران مشاهده شد. نتایج تاکید می کند که تعامل بین نسلی با سالمندان می تواند مهارت همدلی و نگرش مثبت کودکان نسبت به سالمندان را ارتقا دهد و به عنوان یک رویکرد موثر در نظام آموزشی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

مهارت همدلی ، یادگیری بین نسلی ، تعامل با سالمندان ،