بررسی نقش آموزگار در ایجاد محیط یادگیری انعطاف پذیر و حمایتی در کلاس درس ابتدایی

هوش هیجانی یکی از مولفه های کلیدی رشد روانی–اجتماعی کودکان است و نقش مهمی در بهبود رفتارهای اجتماعی و مهارت های تعامل با دیگران دارد. با گسترش فناوری های دیجیتال، برنامه های آموزش هوش هیجانی دیجیتال فرصت جدیدی برای توسعه مهارت های اجتماعی کودکان فراهم کرده اند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر برنامه های آموزش هوش هیجانی دیجیتال بر بهبود رفتار اجتماعی کودکان مدارس ابتدایی از روش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل استفاده کرد. جامعه آماری شامل دانش آموزان کلاس های سوم تا پنجم ابتدایی بود و با نمونه گیری تصادفی خوشه ای ۶۰ دانش آموز (۳۰ نفر گروه آزمایش و ۳۰ نفر گروه کنترل) انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه رفتار اجتماعی و آزمون هوش هیجانی بود که اعتبار و پایایی آن ها پیش تر تایید شده بود. گروه آزمایش ۸ جلسه آموزش دیجیتال مهارت های هیجانی را دریافت کرد و گروه کنترل آموزش معمول مدرسه را گذراند. تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) نشان داد که برنامه آموزش هوش هیجانی دیجیتال تاثیر معناداری بر رفتار اجتماعی کودکان داشته است (p < ۰.۰۰۱) و بیشترین تغییرات مربوط به مولفه های همدلی و همکاری بود. پی آزمون یک ماهه نیز نشان داد که اثرات مثبت برنامه تا حد زیادی پایدار است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که آموزش هوش هیجانی از طریق فناوری دیجیتال می تواند ابزاری موثر برای ارتقای مهارت های اجتماعی کودکان باشد و ترکیب آن با فعالیت های حضوری و تمرین های عملی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، آموزش دیجیتال ، رفتار اجتماعی ، کودکان ، مدارس ابتدایی