نقش انگیزش درونی و بیرونی در یادگیری دانش آموزان

انگیزش یکی از عوامل کلیدی و بنیادین در فرآیند یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان محسوب می شود که می تواند عملکرد شناختی و رفتاری آنان را تحت تاثیر قرار دهد. هدف اصلی این پژوهش، بررسی و مقایسه نقش انگیزش درونی و بیرونی در کیفیت یادگیری و موفقیت تحصیلی دانش آموزان است. انگیزش درونی که ریشه در نیازهای ذاتی، کنجکاوی و علاقه فرد به یادگیری دارد، منجر به یادگیری عمیق تر، پایداری بیشتر در برابر چالش ها و خلاقیت بالاتر می شود. در مقابل، انگیزش بیرونی که ناشی از عوامل محیطی نظیر پاداش ها، تنبیه ها، نمرات و تایید دیگران است، بیشتر بر انجام تکالیف و کسب نتایج کوتاه مدت تمرکز دارد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که اگرچه انگیزش بیرونی می تواند در شروع فرآیند یادگیری و ایجاد نظم موثر باشد، اما انگیزش درونی به دلیل پایداری بیشتر، نقش تعیین کننده تری در یادگیری مادام العمر و توسعه تفکر انتقادی ایفا می کند. نتایج حاصله بیانگر آن است که نظام های آموزشی با تکیه بر رویکردهای نوین آموزشی، باید با ایجاد محیط های غنی و جذاب، تلاش کنند تا انگیزش درونی دانش آموزان را تقویت کرده و تعادل مناسبی میان این دو نوع انگیزش برقرار سازند.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، انگیزش بیرونی ، یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان.