مطالعه تطبیقی نظام ارزشیابی توصیفی در ایران با چهار کشور پیشرو و ارائه راهبردهای بومی سازی

این پژوهش با هدف تحلیل تطبیقی نظام ارزشیابی توصیفی-کیفی در ایران با کشورهای پیشروی فنلاند، کانادا، سنگاپور و ژاپن انجام شده است. با استفاده از روش تطبیقی بردی، شاخصهای کلیدی از جمله فلسفه و اهداف ارزشیابی، ابزارها و روشهای سنجش، نقش معلم، جایگاه والدین، پیوند ارزشیابی با بهبود یادگیری، و بسترهای قانونی و اجرایی مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتهاند. یافتهها حاکی از آن است که کشورهای پیشرو، ارزشیابی را به عنوان فرآیندی یکپارچه، مداوم، رشد-محور و حمایتی در خدمت بهبود مستمر آموزش و یادگیری تعریف میکنند، در حالی که در ایران، با وجود گامهای آغازین رو به جلو، چالشهایی از جمله کمبود آموزش معلمان، فشارهای ناشی از فرهنگ نمرهمحوری سنتی، حجم بالای محتوای درسی، کمبود زمان و منابع، و نارسایی در ارتباط موثر با خانوادهها، تحقق کامل اهداف ارزشیابی توصیفی را با دشواری مواجه ساخته است. بر اساس این تحلیل، راهبردهای بومی برای ایران در سه سطح کلان، میانی و خرد ارائه میشوند که بر بازتعریف فلسفی ارزشیابی در اسناد بالادستی، سرمایهگذاری وسیع در آموزش و توانمندسازی معلمان، بازطراحی برنامه درسی با رویکرد فرآیندی، ایجاد نظام پشتیبانی و بازخورد حرفهای، و فرهنگسازی گسترده در جامعه آموزشی و خانوادهها تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، ارزشیابی کیفی ، مطالعه تطبیقی ، نظام آموزشی ایران ، فنلاند ، کانادا ، سنگاپور ، ژاپن ، بومیسازی ، راهبردهای آموزشی.