رابطه بین انگیزش تحصیلی و پیشرفت در یادگیری دروس نظری و عملی

انگیزش تحصیلی به عنوان نیروی محرکه اصلی فرآیند یادگیری، همواره رابطه ای تنگاتنگ با پیشرفت تحصیلی داشته است. این مقاله با هدف تحلیل دقیق تر این رابطه و بررسی تمایزهای کلیدی در تاثیر انگیزش بر پیشرفت در دروس نظری (مبتنی بر دانش مفهومی و انتزاعی) و دروس عملی (مبتنی بر مهارت و کاربرد) نگاشته شده است. با روش تحلیلی-مروری و با اتکا به چارچوب های نظری محوری مانند نظریه خودتعیین گری و نظریه خودکارآمدی، نشان داده می شود که اگرچه انگیزش تحصیلی به طور کلی پیش بینی کننده ای قوی برای پیشرفت در هر دو حوزه است، اما مکانیزم ها و مولفه های انگیزشی غالب در هر یک متفاوت است. یافته ها حاکی از آن است که پیشرفت در دروس نظری عمدتا با انگیزش درونی (لذت از چالش فکری)، اهداف تبحری و خودتنظیمی بالا همبسته است. در مقابل، پیشرفت در دروس عملی بیشتر تحت تاثیر خودکارآمدی عملی (باور به توانایی انجام کار)، ارزش درک شده کاربردی فوری و انگیزش درونی ناشی از حس تولید و خلاقیت قرار دارد. مقاله در ادامه، چالش های انگیزشی خاص هر حوزه (مانند بی معناداری ظاهری مطالب نظری یا ترس از شکست آشکار در فعالیت عملی) را برشمرده و بر مبنای این تمایزها، راهکارهای آموزشی متفاوتی را برای معلمان و طراحان آموزشی پیشنهاد می نماید. در نهایت تاکید می شود که توجه به این تفاوت ها در طراحی محیط های یادگیری و مداخلات انگیزشی، می تواند به شکوفایی استعدادهای دانش آموزان در هر دو حیطه نظری و عملی بینجامد.

کلیدواژه ها:

انگیزش ، پیشرفت ، یادگیری ، عملی ، نظری