تاثیر استفاده از روش آموزش معکوس بر خودراهبری در یادگیری دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر روش آموزش معکوس بر رشد و تقویت خودراهبری در یادگیری دانش آموزان انجام شده است. در عصر انفجار اطلاعات و ضرورت یادگیری مادام العمر، پرورش یادگیرندگان خودراهبر به یکی از اهداف اصلی نظام های آموزشی پیشرو تبدیل شده است. خودراهبری در یادگیری به معنای توانایی فرد در تعیین اهداف، طراحی فرآیند یادگیری، انتخاب راهبردها، نظارت بر پیشرفت و ارزیابی نتایج است. روش آموزش معکوس، با جابجایی فعالیت های معرفتی پایه به خارج از کلاس و اختصاص زمان کلاس به فعالیت های تعاملی و کاربردی، می تواند بستر مناسبی برای تمرین و توسعه مهارت های خودراهبری فراهم کند. این پژوهش به روش توصیفی-تالیفی و با بررسی نظام مند منابع معتبر علمی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که اجرای صحیح آموزش معکوس، به طور مستقیم و غیرمستقیم بر مولفه های شناختی، عاطفی و رفتاری خودراهبری تاثیر مثبت دارد. این روش با افزایش مسئولیت پذیری دانش آموزان در قبال یادگیری، تقویت خودتنظیمی، ایجاد احساس خودکارآمدی و توسعه مهارت های فراشناختی، ظرفیت آنان را برای مدیریت فرآیند یادگیری خود به طور مستقل ارتقا می بخشد. در پایان، چالش های اجرایی این روش و راهکارهای عملی برای بهره گیری موثر از آن در جهت پرورش یادگیرندگان خودراهبر ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش معکوس ، یادگیری خودراهبر ، خودتنظیمی ، فراشناخت ، مسئولیت پذیری آموزشی ، یادگیری ترکیبی