بررسی نقش آموزش مبتنی رویکرد طبیعت محور بر کاهش علائم اختلال کم توجهی–بیش فعالی

اختلال کم توجهی–بیش فعالی به عنوان یکی از چالش برانگیزترین اختلالات عصبی–رشدی در کودکان شناخته می شود که نیازمند راهکارهای آموزشی و درمانی چندبعدی است. در سال های اخیر، رویکردهای مکملی مانند آموزش طبیعت محور به عنوان بستری برای کاهش علائم این اختلال مورد توجه قرار گرفته اند. این پژوهش با هدف تحلیل نقش و سازوکارهای تاثیرگذاری آموزش مبتنی رویکرد طبیعت محور بر کاهش علائم اختلال کم توجهی–بیش فعالی انجام شده است. یافته های این مطالعه توصیفی–تحلیلی نشان می دهد که محیط های طبیعی با فراهم آوردن فضایی غنی از محرک های حسی ملایم، امکان حرکت آزادانه و فراخوانی توجه غیرارادی، می توانند به کاهش تنش، بهبود تنظیم هیجانی و تقویت تمرکز در کودکان مبتلا به این اختلال کمک کنند. برنامه های ساختاریافته آموزش طبیعت محور، با تلفیق فعالیت هایی مانند گردش در طبیعت، بازی های حسی–حرکتی، باغبانی و تمرینات توجه آگاهی، ظرفیت قابل توجهی برای کاهش علائم بی توجهی، بیش فعالی و تکانشگری از خود نشان داده اند. این مقاله استدلال می کند که رویکرد طبیعت محور نه به عنوان جایگزین، بلکه به عنوان مداخله ای مکمل و همسو با درمان های اصلی، می تواند کیفیت زندگی این کودکان و خانواده هایشان را بهبود بخشد. چالش های اجرایی این رویکرد شامل محدودیت های دسترسی به فضای طبیعی مناسب در مناطق شهری، نیاز به آموزش مربیان متخصص و ملاحظات ایمنی است. راهکارهای پیشنهادی بر ادغام عناصر طبیعت در طراحی فضاهای آموزشی، توسعه برنامه های مدرسه محور و افزایش آگاهی والدین و مربیان متمرکز است.

کلیدواژه ها:

اختلال کم توجهی–بیش فعالی ، آموزش طبیعت محور ، محیط طبیعی ، مداخله مکمل ، تمرکز ، تنظیم هیجانی ، کودکان.