نقش برنامه ریزی آموزشی در آموزش مهارت های زندگی

هدف مقاله حاضر تبیین نقش برنامه ریزی آموزشی در ارتقای کیفیت آموزش مهارت های زندگی در نظام تعلیم وتربیت است. مهارت های زندگی به عنوان مجموعه ای از توانایی های شناختی، هیجانی و اجتماعی، زمانی می توانند به رفتارهای پایدار و معنادار تبدیل شوند که در چارچوب برنامه ریزی آموزشی هدفمند، منسجم و مبتنی بر واقعیت های فرهنگی و اجتماعی آموزش داده شوند. این مقاله با رویکرد مروری و تحلیلی، ابعاد مختلف برنامه ریزی آموزشی را در ارتباط با آموزش مهارت های زندگی مورد بررسی قرار داده و نشان می دهد که مولفه هایی مانند معنا بخشی به محتوا، پیوند با برنامه درسی، تجربه محوری، نهادینه سازی تدریجی، توجه به سلامت روان، توانمندسازی حرفه ای معلمان، ارزیابی تحولی، بهره گیری از فناوری های نوین، پرورش تفکر انتقادی، تقویت هویت فردی و اجتماعی و پایداری یادگیری، همگی در بستر برنامه ریزی آموزشی اثربخش معنا پیدا می کنند. یافته های این مطالعه حاکی از آن است که غفلت از برنامه ریزی آموزشی منسجم، آموزش مهارت های زندگی را به آموزش هایی سطحی و ناپایدار تقلیل می دهد، در حالی که برنامه ریزی آگاهانه می تواند مهارت های زندگی را به سرمایه ای درونی برای مواجهه مسئولانه فراگیران با چالش های فردی و اجتماعی آینده تبدیل کند. بر این اساس، توجه سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی به جایگاه راهبردی برنامه ریزی آموزشی، شرط اساسی تحقق اهداف تربیتی در آموزش مهارت های زندگی به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی ، مهارت های زندگی ، تعلیم وتربیت ، یادگیری پایدار ، هویت فردی و اجتماعی ، سلامت روان ، تفکر انتقادی