نقش معلم، روش تدریس و انگیزش دانش آموز در پیشرفت تحصیل

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 8

فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

HCWNT02_5131

تاریخ نمایه سازی: 13 بهمن 1404

چکیده مقاله:

پیشرفت تحصیلی، به عنوان متغیر پیامد کلیدی در نظام های آموزشی، حاصل تعامل سه گانه پیچیده و پویای «معلم» به مثابه راهبر و تسهیل گر فرآیند، «روش تدریس» به عنوان چارچوب و مسیر عمل آموزشی، و «انگیزش دانش آموز» به مثابه موتور محرکه درونی یادگیری است. این سه راس مثلث یادگیری، در یک رابطه دیالکتیکی، یکدیگر را تقویت یا تضعیف می کنند و کیفیت این تعامل است که سرنوشت سفر تحصیلی یادگیرنده را رقم می زند. معلم، فراتر از یک انتقال دهنده اطلاعات، با باورها، انتظارات، کیفیت ارتباط و دانش حرفه ای خود، هم بر انتخاب و اجرای روش تدریس اثر می گذارد و هم به صورت مستقیم و غیرمستقیم بر انگیزش دانش آموزان تاثیر می نهد. روش تدریس، از حالت منفعل سخنرانی تا الگوهای فعال سازنده گرا، نه تنها شیوه ارائه محتوا، بلکه ماهیت تعامل اجتماعی کلاس، حس عاملیت دانش آموز و معنایی را که به یادگیری نسبت داده می شود، شکل می دهد. انگیزش دانش آموز نیز، که خود تابعی از باورهای انگیزشی (خودکارآمدی، ارزش گذاری تکلیف، اهداف پیشرفت) و کیفیت نیازهای روان شناختی (شایستگی، خودمختاری، احساس تعلق) است، تعیین می کند که دانش آموز با چه عمق و پایداری با فرصت های یادگیری ایجادشده توسط معلم و روش تدریس درگیر شود. این مقاله با رویکردی سیستمی و تحلیلی، و با تکیه بر یافته های روان شناسی تربیتی، پداگوژی و علوم انگیزش، به واکاشی چگونگی تعامل این سه عامل کلیدی و نقش یکپارچه آن ها در پیشرفت تحصیلی می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که موثرترین پیشرفت در بافت هایی رخ می دهد که معلمی با «حضور اصیل تربیتی»، روش تدریسی «فعال و دانش آموزمحور»، و انگیزشی «درونی و تبحرمحور» در دانش آموز، هم سو و هم تقویت کننده یکدیگر عمل می کنند. چالش های پیش روی تحقق این هم نوایی، عمدتا ساختاری (حجم زیاد محتوا، کلاس های پرجمعیت)، فرهنگی (فشار نمره گرایی، باورهای سنتی به تدریس)، و حرفه ای (کمبود آموزش های اثربخش برای معلمان) هستند. غلبه بر این چالش ها مستلزم اتخاذ راهکارهای کلان نگر مانند بازنگری در برنامه درسی، توسعه حرفه ای معطوف به عمل معلمان، تغییر فرهنگ ارزشیابی، و خلق فضای امن برای نوآوری آموزشی است. در نهایت، پیشرفت تحصیلی اصیل، نه محصول تصادف، بلکه نتیجه طراحی آگاهانه محیطی آموزشی است که در آن، معلم ماهر، روش مناسب و انگیزش درونی، در خدمت شکوفایی یادگیرنده هم صدا می شوند.

نویسندگان

ساره فلاح

کارشناسی ریاضی محض از دانشگاه آزاد واحد چالوس

رضا شهدوستی زاده

کارشناسی معارف اسلامی از دانشگاه آزاد بندرعباس

آزاده مهرو

کارشناسی ارشد ادبیات فارسی از دانشگاه فرهنگیان علی شریعتی ساری