نقد و بررسی کاربرد قصه گویی در تدریس مفاهیم انتزاعی

قصه گویی به عنوان یکی از کهن ترین روش های انتقال دانش، در عصر حاضر به ویژه در حیطه آموزش مفاهیم انتزاعی و پیچیده، مورد توجه جدی قرار گرفته است. این مقاله با هدف نقد و بررسی کاربردهای این روش در فرآیند تدریس، به روش کتابخانه ای و با تحلیل منابع معتبر داخلی و خارجی تدوین شده است. یافته ها حاکی از آن است که قصه گویی با تکیه بر عناصری مانند پیرنگ، شخصیت پردازی و فضاسازی، قادر است مفاهیم مجرد را در قالبی ملموس، عینی و به یادماندنی ارائه کند. این روش نه تنها درک و درونی سازی مفاهیم دشوار را تسهیل می کند، بلکه با درگیر ساختن عاطفه و تخیل یادگیرنده، به افزایش انگیزه، تقویت تفکر انتقادی و پرورش خلاقیت می انجامد. با این حال، کاربست موثر آن با چالش هایی همچون نیاز به طراحی دقیق روایت، اختصاص زمان کافی، لزوم برخورداری مدرس از مهارت قصه گویی و نیز توجه به زمینه های فرهنگی مخاطبان همراه است. نتیجه کلی تحقیق نشان می دهد که علیرغم این محدودیت ها، قصه گویی در صورتی که به شکلی نظام مند و آگاهانه به کار گرفته شود، می تواند به عنوان یک راهبرد آموزشی قدرتمند، شکاف بین انتزاع و درک را در حوزه های مختلف دانش پر کند و کیفیت یادگیری را ارتقا بخشد.

کلیدواژه ها:

قصه گویی آموزشی ، مفاهیم انتزاعی ، روش تدریس ، یادگیری ملموس ، تفکر انتقادی.