مدرسه ی هوشمند؛ ترکیب روان شناسی رشد و فناوری نو

پژوهش حاضر به بررسی تاثیر استفاده آگاهانه از فناوری های نوین در مدارس و ترکیب آن با اصول روان شناسی رشد بر فرآیند یادگیری دانش آموزان ابتدایی می پردازد. هدف اصلی پژوهش، شناسایی اثرات محیط های یادگیری هوشمند بر انگیزه، مشارکت، عملکرد تحصیلی و مهارت های شناختی و اجتماعی دانش آموزان است. روش پژوهش ترکیبی و مبتنی بر جمع آوری داده های کمی و کیفی بود که شامل پرسشنامه، مصاحبه نیمه ساختاریافته، مشاهده مشارکتی و تحلیل فعالیت های آموزشی دیجیتال می باشد. یافته ها نشان داد که حضور در کلاس های هوشمند موجب افزایش انگیزه یادگیری، مشارکت فعال در فعالیت های گروهی و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان می شود. همچنین استفاده از فناوری های تعاملی و ارائه بازخورد فوری، موجب توسعه مهارت های حل مسئله، تفکر انتقادی و خلاقیت دانش آموزان شده و تعامل اجتماعی آنان را تقویت می کند. با این وجود، پژوهش محدودیت هایی نظیر کمبود زیرساخت های فناوری، عدم آشنایی کافی معلمان با روش های نوین و چالش های مدیریت داده ها و حفظ حریم خصوصی دانش آموزان را شناسایی کرد. نتایج نشان می دهد که ترکیب هوشمندانه فناوری و روان شناسی رشد می تواند محیط های یادگیری فعال، مشارکتی و شخصی سازی شده ای ایجاد کند که ضمن بهبود عملکرد تحصیلی، توسعه مهارت های چندبعدی دانش آموزان را نیز تسهیل می کند و راهکارهایی برای طراحی و بهبود مدارس هوشمند ارائه می نماید.

کلیدواژه ها:

مدرسه هوشمند ، روان شناسی رشد ، فناوری آموزشی نوین ، یادگیری فعال ، مشارکت دانش آموزان ، مهارت های شناختی ، یادگیری شخصی سازی شده