طراحی و به کارگیری الگوی تدریس مبتنی بر روایت سازی دیجیتال (Digital در آموزش متون )Storytelling ادبی و تاثیر آن بر درک عمیق و همدلی ادبی دانش آموزان

با توجه به نقش کلیدی روش های تدریس نوین در عمق بخشی به یادگیری و پرورش مهارت های عاطفی-اجتماعی، این پژوهش به طراحی و به کارگیری الگوی تدریس مبتنی بر روایت سازی دیجیتال (Digital Storytelling) در آموزش متون ادبی و بررسی تاثیر آن بر درک عمیق و همدلی ادبی دانش آموزان می پردازد. مطالعه حاضر با روش نیمه آزمایشی و با مشارکت دانش آموزان دوره متوسطه انجام شد. در گروه آزمایش، از الگوی طراحی شده تدریس مبتنی بر روایت سازی دیجیتال استفاده گردید، در حالی که گروه گواه با روش های مرسوم به یادگیری پرداختند.یافته های کمی و کیفی پژوهش حاکی از آن است که به کارگیری این الگو، تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش سطح درک عمیق ادبی (شامل تحلیل، تفسیر و ارتباط چندسویه با متن) و نیز تقویت همدلی ادبی (درک حالات و دیدگاه های شخصیت ها و موقعیت های اثر) در دانش آموزان داشته است. ایجاد فرصت برای بازآفرینی خلاقانه متون، بیان دیدگاه شخصی و مشارکت در تولید محتوای روایی چندرسانه ای، زمینه ساز تعاملی پویا و عاطفی با آثار ادبی شد.این نتایج نشان می دهد که الگوی تدریس مبتنی بر روایت سازی دیجیتال می تواند به عنوان یک راهبرد موثر در بازتعریف فرآیند آموزش ادبیات و حرکت از رویکردی منفعلانه به سوی یادگیری فعال، خلاق و انسانی محور مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش ادبیات ، روایت سازی دیجیتال ، الگوی تدریس ، درک عمیق ادبی ، همدلی ادبی ، تولید محتوای چندرسانه ای ، یادگیری فعال.